Make My Place

Grillowany pstrąg na warzywach

października 17, 2013

Książkowe podsumowanie miesiąca

października 14, 2013

Nie mam pojęcia jakim cudem przez kilka dni przeleżało w roboczych więc..

Przyznam, że sącząca się woda z nieba i wiatr świszczący przez najmniejsze nawet szparki bardzo nastraja mnie do czytania. Jako, że grzecznie siedzimy sobie z maluchem w domu, czytamy sobie razem (OK, maluch bardziej słucha). Słońce mnie niesamowicie rozleniwia i męczy, dopiero smutne, pochmurne niebo sprawia iż zaczynam ożywać. Na karb upałów i przejmujących lizbońskich zaułków więc zrzucam smutną liczbę dziesięciu sierpniowych pozycji.

Lista przeczytanych książek w miesiącu:

1. "Akwarium" - Suworow

2. "Klub Dumas" - Perez-Reverte

3. "Jedz, módl się, kochaj" - Gilbert

4. "Czerwony Smok" - Harris

5. "Chłopiec w pasiastej piżamie" - Boyne

6. "Brulion" - Bratny

7. "Rysio Snajper" - Vonnegut

8. "Milczenie owiec" - Harris

9. "Hannibal" - Harris

10. "Musimy porozmawiać o Kevinie" - Shriver

Niestety o wiele mniej niż zamierzalam, choć nie dodalam literatury specjalistycznej, bo traktuje niektóre książki jak małe skarby i nimi dzielić się nie potrafię. Książkowa egoistka ;) Nie mam zamiaru recenzować każdej książki z osobna, napiszę tylko o tych które najmocniej na mnie wpłynęły.

Na początek - największy zawód - "Jedz, módl się, kochaj" chyba największy bubel jaki ostatnio miałam w ręku. Książka jest tak koszmarna, że miałam ochotę wsadzić sobie palec w oko i pogrzebać w mózgu. Napisana fatalnym, pseudofilozoficznym językiem, męcząca i cóż, z mojego punktu widzenia po prostu głupia.

A dla równowagi moja wielka miłość: "Klub Dumas" - cóż, nie jest niespodzianką - uwielbiam książki o książkach. Uwielbiam opisy książek, kocham czytać o ludziach którzy kochają je tak jak ja, którzy mają pasję - która notabene jest najbardziej seksowną rzeczą we wszechświecie. O walorach można pewnie trochę dyskutować, jednak bawiłam się przy niej przednie.

I moja druga mała słabostka - książki o seryjnych mordercach. Saga Harrisa o doktorze Hannibalu jest dla mnie jedną z najpiękniejszych pozycji - cóż, nieco specyficzne połączenie cech Lectera sprawia, że podobnie jak Dextera, zaczynamy go hm, lubić. Przyznam, że przeczytałam je już któryś raz z rzędu, robię to zawsze w wakacje (podobnie jak rok w rok w marcu czytam "Zaczarowaną górę") i zawsze zachwycają mnie nie swoją fabułą czy językiem, ale szacowną postacią Hannibala.

Oczywiście szczerze polecam Akwarium, ale swoje spostrzeżenia pozostawiam już sobie - wspaniała książka, nie pogardzę pierwszym wydaniem. Dobrej nocy i...

Beauty

Koreańskie kosmetyki - Innisfree Apple Juicy Cleansing Oil

października 13, 2013

Witajcie - dzisiaj pierwszy post z nowej serii na blogu - postaram się Wam jak najszerzej przedstawić moje doświadczenia z kosmetykami pochodzącymi przede wszystkim z Japonii i Korei. Nie będzie zapewne dla nikogo niespodzianką, kiedy powiem, że zainteresowanie przyszło wraz z odkryciem bloga Azjatyckiego Cukru - to właśnie moja chęć zachowania młodego wyglądu spowodowała, iż postanowiłam spróbować pielęgnacji azjatyckiej.

Dwa, trzy lata temu używałam do twarzy góra trzech, czterech produktów:

1. Żelu do mycia twarzy Normaderm, który niestety bardzo mnie wysuszał

2. Kremów Vichy, najczęściej Normaderm naprzemian z nawilżającym, który sprawiał, że moja skóra była nadwrażliwa i zaczerwieniona.

3. Przy lepszych czasach Lancome do demakijażu oczu, przy gorszych podobny produkt Ziai, do którego zastrzeżeń wielu nie miałam.

4. Ponadto do demakijażu stosowałem mleczko Vichy.

I tak wyglądała cała pielęgnacja mojej twarzy. Byłam jeszcze kilka lat temu bardzo przywiązana do produktów Vichy, które dostawalam zazwyczaj od mojej cioci farmaceutki i przekonana byłam o ich świetności - mimo tego, co wyczyniały z moją skórą. Od czasu do czasu sięgałam też po toniki z Ziai, które bardzo spinały skórę lub były całkowicie mi obojętne. Nie mam tu nie daj Boże zarzucać Vichy, że jest kiepskie, moje doświadczenia jednak (łącznie z dwukrotną reakcją uczuleniową) do firmy tej po prostu mnie zraziły. Azjatycka pielęgnacja przychodziła powoli, jej kroków jej całkiem dużo, jest jej wielu zwolenników jak i przeciwników, każdy jednak wybiera po prostu to, co jest dla niego lepsze :)

Yup.

Uch, aż wstyd się przyznać, niestety jako nastolatka, nie przywiązywałam takiej wagi do pielęgnacji, a moja twarz była mi wyjątkowo mimo takiego bezczeszczenia łaskawa zważywszy na to iż większość produktów ewidentne nie była dla mojej skóry przeznaczona - nie miałam problemów z trądzikiem, od czasu do czasu wypryski, ale raczej mogę stwierdzić, iż dojrzewanie nie przyszło mi z dużą trudnością.

Pierwszym wypróbowywanym przeze mnie produktem (kosmetyki zamawiam zawsze na ebay'u od kilku już "wypróbowanych" sprzedawców) był olejek do demakijażu czy też oczyszczania twarzy z firmy Innisfree o zapachu jabłkowym. Teraz kończę swoje chyba trzecie opakowanie Innisfree Apple Juicy Cleansing Oil, to chyba najlepsza jego recenzja - po dwóch próbach z innymi olejkami zostałam już chyba na zawsze przy tym jednym jedynym :)

Innisfree Apple Juicy Cleansing Oil

Przyznam, iż to jedna z moich ulubionych czynności w codziennej pielęgnacji - olejek pachnie tak pięknie, że zwykle zmywanie twarzy traktuje teraz jak mały masaż. Wystarczy dokładnie wmasować 1 pompkę olejku i spłukać letnią wodą. Przy zakupie obawiałam się dwóch rzeczy - po pierwsze - tłustej powłoki na twarzy po myciu, nie ma się jednak zupełnie czego obawiać, skóra jest miękka i nawilżona. Drugą rzeczą było lekkie niedowierzanie co do skuteczności działania produktu - jednak spisuje się on u mnie na szóstkę! Co prawda nie używam tuszy wodoodpornych ani innych "grubych" produktów - wiem jednak z testów innych blogerek iż radzi sobie świetnie nawet z bardzo trwałymi kosmetykami.

Dla mnie Innisfree Apple Juicy Cleansing Oil jest wystarczająco - przy praktycznie codziennym stosowaniu wystarcza na 3-4 miesiące. Przy mojej wrażliwej cerze sprawdził się świetnie :) co prawda skład może pozostawiać trochę do życzenia, jednak pod każdym innym względem jest po prostu świetny i zamiennika szukać będę chyba tylko z nudów :) zapach jest tak obłędnie cukierkowo-jabłkowy, że co prawda mógłby wydawać się męczący, ale jest bardzo rozluźniający w taki uroczy sposób :D

Innisfree Apple Juicy Cleansing Oil

Skład Innisfree Apple Juicy Cleansing Oil: Cetyl Ethylhexanoate, Triethylhexanoin, Polyglyceryl-10 Dioleate, Hydrogenated Poly(C6-14 Olefin), PEG-8 Glyceryl Isostearate, Cyclopentasiloxane, Pentaerythrityl, Tetraisostearate, Caprylic/Capric Triglyceride, Pentaerythrityl Tetraethylhexanoate, Hydrogenated Polyisobutene, Pyrus Malus (Apple) Fruit Extract, Althaea Officinalis Root Extract, Helianthus Annuus (Sunflower) Seed Oil, Vitis Vinifera (Grape) Seed Oil, Tocopheryl Acetate, Camellia Sinensis Leaf Extract, Citrus Unshiu Peel Extract, Camellia Japonica Leaf Extract, Orchid Extract, Opuntia Coccinellifera Fruit Extract, Butylene Glycol, Fragrance

A wy jakim produktem zmywacie twarz, jakie macie doświadczenia z olejkami myjącymi? A może stosujecie OCM?

Yankee Candle

Vineyard - Ulubiony zapach z Yankee Candle

października 06, 2013

Jesień powitałam z ulgą, uwielbiam złotą choć nawet trochę deszczową pogodę. W końcu mogłam wygrzebać wszystkie ciepłe i korzenne zapachy, które tak wspaniale wpisują się teraz w widok za oknem. Co prawda mój ukochany zapach towarzyszył mi także przez lato, ale postanowiłam zaprezentować go właśnie teraz. Przedstawiam: Słodkie winogrona.

Vineyard Yankee Candle

Zapach słodkich, dojrzałych maleńkich ogrodowych winogron, wakacje na południu Europy, ciepłe, bardzo późne popołudnie z kieliszkiem Mogen David.. Zapach jest mocny ale bardzo przyjemny, nie ma w sobie jakiejkolwiek sztucznej nuty. Jedyny problem to jego dostępność. Jest z resztą kilka jego odmian lub zapachów także bazujących na winogronach - na jeden (podobno najlepszy z całej trójki) pasuję zawzięcie :)

Vineyard Yankee Candle

Niestety, to rzecz, która prześladuje wszystkie fanki amerykańskich świec - wiele naprawdę genialnych zapachów jest tworzonych tylko na potrzeby rynku amerykańskiego. Jak zapewne wiecie kontrolę na rynkiem dotyczącym Yankee Candle w Polsce sprawuje tzw. Grupa Zachodnia i wszystkie zamówienia (z tego co się tu i ówdzie plotkuje) przechodzą przez Londyn.

Vineyard Yankee Candle

Postaram się Wam stworzyć post pomocny w zdobywaniu zapachów i ich zakupie :) jest kilka sposobów na zdobycie ukochanej świecy, ale wszystkie charakteryzuje słowo-klucz - cierpliwość. Mam nadzieję, że chociaż na Allegro idą się Wam znaleźć ten zapach w jakimś samplerze lub choćby kawałku wosku - warto!

Ocena: 5!/5

Pomieszczenie: salon, sypialnia, biuro

Moc: intensywny

Testowany na: duży słój

Kategoria: Fruits

Zajrzyjcie jeszcze do kilku innych recenzji świetnych zapachów Yankee Candle:

Jak palić świece zapachowe - Problemy z paleniem
Akcesoria Yankee Candle - Kominki do palenia wosków
Akcesoria Yankee Candle - Klosze do świec Yankee

Blueberry Scone - recenzja
Brown Paper Packages - recenzja
Christmas Rose - recenzja
Cinnamon & Sugar - recenzja
Cozy Sweater - recenzja

mieszkanie

Jak pozbyć się ubrań? Co zrobić z ciuchami?

października 01, 2013

lizbona

Co warto zobaczyć w Lizbonie - Targ złodziei czyli Feira de Ladra

września 20, 2013

Kuchnia

Historia przedmiotów kuchennych - Podstawka pod nóż

września 18, 2013

"Na przyjęciu powinno się jeść mądrze, ale niezbyt dużo, i mówić dużo, ale niezbyt mądrze."

William Somerset Maugham

Dzisiaj chciałabym Wam opowiedzieć o historii kolejnego pięknego i wydaje się, niepotrzebnego przedmiotu jakim jest podstawka pod nóż. Niestety, w języku polskim nie ma odpowiednika angielskiego knife rest (niem. Messerbänkchen), czyli tłumacząc słowo w słowo - odpoczynku dla noża - samo użycie słowa "rest" od razu narzuca mi obraz wykończonego pracą przy posiłku narzędzia, które w końcu otrzymuje czas aby złapać oddech :)

Forma i wykonanie

Wyobraźnia artystów nie ma granic. W tym temacie także mnogość materiałów używanych przy tworzeniu tych grobiazgów dała pole do popisu. Podstawki wykonywane były zarówno ze srebra, złota, drewna i kryształu. Zdobione były kością słoniową, szlachetnymi kamieniami stanowiąc wyjątkową część zastawy stołowej. Zobaczcie jak szczegółowo były wykonywane.

Podstawka pod nóż

Historia małego pomocnika

Początek jego historii określa się na koniec XVII wieku. Początkowo używany był tylko przez głównego lokaja w wielkich majątkach ziemskich, który kroił indyka czy świniaka na obiad i by jego obecność nie była zaznaczona tłustymi śladami swojej "działalności" tuż obok mięsa stała elegancka, wtedy jeszcze dużo większa podstawka, bo pod dwa duże noże. Później zaczeły być popularne wśród szlachty, epoka wiktoriańska zaś była czasem rozkwitu wszelkich sztuk rzemieślniczych jak i wielkich wynalazków.

Wielką estymą cieszyły się szczególnie we Francji, gdzie zwane były "porte couteau". Najsłynniejszymi markami były francuskie Lalique i O.Gallia, niemiecka WMF i zapewne znana Wam rosyjcka firma, która zasłynęła na świecie z twierdzenia bajecznych jaj - Faberge.

Dlaczego nie dzisiaj?

Odpowiedź na to, dlaczego ten przedmiot przestał być już praktycznie używany jest absurdalnie prosta. Obrusy. Bo, nie oszukujmy, w ilu jeszcze domach przykrywa się stół obrusem przy każdym posiłku. W ilu chociaż do obiadu? A to właśnie w tym tkwiła rola podstawki - by nie ubrudzić obrusu. W dzisiejszych czasach najlepsze firmy w swojej kolekcji wciąż jako jeden z elementów zastawa stołówej mają podstawki vide Rosental - najczęściej jednak można je kupić jako gadżet w sklepach typu Flo itp.

Z resztą, sam pomysł nie jest typowo europejski - w Azji od dawien dawna używa się jej odpowiednik - podstawka pod pałeczki. Także tutaj zarówno kształt jak i materiał dawał ogromne pole do popisu dla artystów, ale w przeciwieństwie to swojego znajomego ze starego kontynentu - używany jest po dziś dzień.

Źródło: Wikipedia

Kolejna zbędna rzecz?

Ale możecie zapytać zupełnie logicznie - dlaczego nie można było opierać po prostu o talerz? Cóż, odpowiedzi może być kilka. Po pierwsze talerze zmieniano do jednego posiłku nawet kilka razy. Po drugie trochę tak jak podstawka na grzanki - rzecz niekoniecznie potrzebna, przecież można po prostu podać na zwykłym talerzu bądź w koszyczku. Ale właśnie w tym tkwiła celebracja jedzenia. Kiedy ze zwykłego obiadu można było dzięki pięknym przedmiotom i nawet prostym potrawom stworzyć królewską ucztę. W końcu "jemy" jakże oczami :)

Moja mała kolekcja tych cudeniek wygląda następująco:

Podstawka pod nóż

Po lewej stronie dwie figurki psów - jeden w biegu niestety uszkodzony,drugi leżący, do którego mam ogromny sentyment, gdyż był to pierwszy do kolekcji podarowany przez Mamę :) Po prawej ryba i na dole trochę skryta jaskółka. Niestety teraz bardzo rzadko mam okazję kupić czy znaleźć takie, które ubarwią mój zwierzyniec. Marzy mi się uzbierać kiedyś całą kolekcję dwunastu zwierzątek Christofle Gallia, ale cóż, marzenia antykwariusza. Ceny pojedynczych figurek jeśliśmy w nich zakochani są do przełknięcia - za komplet jednak ceny są oszałamiające ;) Pod tym linkiem możecie zobaczyć wszystkie zwierzątka z francuskiej kolekcji: http://www.lamidesarts.fr/GALLIA-CHRISTOFLE-ART-DECO-SILVER-PLATED-SET-12-KNIFE-REST Które Wam się podoba najbardziej? :)

Podstawka pod nóż

Podstawka pod nóż

Faktem jest też, że antyków jest po prostu coraz mniej. Większość ląduje w ramionach prywatnych kolekcjonerów z którymi w licytacji trudno jest wygrać, czasami wydaje się, że są w stanie zaoferować dużo wiecej niż przedmiot jest wart byleby tylko go mieć. Ale to już kwestia gustów i sentymentów. Skąd je zatem brać i tak naprawdę dlaczego to się opłaca - o tym w następnym poście.

A wy, macie jakieś ulubione wzory talerzy, filiżanek z dzieciństwa? Stare drobiazgi, które przypominają Wam Babcię albo wakacje na wsi? Dobrego Wieczoru!

***

Zdjęcia antycznych podstawek pochodzą z brytyjskiej strony kniferests.co.uk gdzie zobaczyć i zakupić możecie wiele innych modeli i poczytać szerzej o ich historii.