Nawet jeszcze kilka miesięcy temu byłam przekonywana iż droga zawodowa i pięcie się po szczeblach kariery to coś co mnie uszcześliwi, wzmocni moje poczucie wartości, będę lepszą osobą w oczach męża. Zgadzałam się na pracę przy kontaktach z klientami choć jest to rzecz której po prostu nie cierpię i sprawia mi ogromny ból jak np. telefon do obcej osoby. To był jednak czas, kiedy po prostu bardzo pracy potrzebowałam, jakiejkolwiek. Teraz dzięki oszczednościom i swojej małej pracy mam szansę na stanie się sobą.

To nie jest moja droga. Nie dla mnie jest pięcie się po drabinie kariery, stołki i awanse. Wiem, że niestety i pewnie trochę żałuję, ale nie będę astronautką, fizyczką, nie zdobędę medalu na olimpiadzie w skoku o tyczce czy pływaniu. Nie będę z całą pewnością pracownikiem miesiąca. Ale mam szansę być mamą i żoną roku dla swojej rodziny i mam szansę być po prostu szczęśliwa. Ba. Jestem z całą pewnością pewniejsza siebie i szczęśliwsza niż jeszcze rok temu. Był czas w którym zamiast spojrzeć na siebie, na to co robię i co mnie uszcześliwia, szukałam siebie u innych. 

Chciałam zdobyć cechy które sprawią, że będę bardziej atrakcyjna na rynku pracy i w oczach ludzi, bez których nie będę postrzegana jako osoba "swiatowa". Wydawało mi się, że będę wtedy doceniona i poważana zupełnie zapomianając że najbardziej zależy mi na podziwie najbliższych mi ludzi. Że najszczęśliwsza czuje się w towarzystwie rodziny i zaledwie garstki bliskich mi od lat osób, nie zabawiając tłum dalszych znajomych, robienie wrażenia na obcych mi osobach. A najbliżsi zupełnie w czym innym to odkrywają, bo znając mnie po prostu wiedzą co jest dla mnie ważne i co jest dla mnie sukcesem. Są słabości z którymi trzeba walczyć, oczywiście. Ale pokonanie ich nie zawsze wiąże się ze szczęściem, często z ulgą, że krok za nami a dalej trzeba walczyć. Zamierzam więc walczyć ale tylko z tym co przeszkadza mi być sobą.

Nie będę spędzała wieczorów na niekończących się imprezach, drinkach w tłumie nowopoznanych osób. Nie to sprawia mi w życiu przyjemność i nie mam zamiaru walczyć i udawać, że bawi mnie picie do upadłego i wesela do rana. Nie robią na mnie wrażenia duże nazwiska, wielkie pieniądze - to nie jest mój świat, ani tym bardziej miejsce w którym czuje się dobrze.

Lubię czytać książki do świtu, pić kakao na swojej kanapie, tworzyć i szyć zabawki dla synka i haftować, chodzić po bazarach z antykami i szukać baaardzo starych książek. Uwielbiam spacery z mężem, wspólne komentowanie amerykańskich seriali, gotowanie i podawanie do stołu. Mam dryg i oko do pięknych drobiazgów i nawet nie będę próbowała podliczać czy byłabym w stanie sie w tym momencie się z tego utrzymać - bo to jak każda praca na własną rękę - ciężki kawałek chleba. Ale teraz w tym momencie mojego życia mam możliwość pracy nad swoim szczęściem. Nad pracą nad sobą w dziedzinie w której wiem, że jestem calkiem dobra i tak samo dobrze się w niej czuję, choć potrwa pewnie jeszcze kilka a nawet kilkanaście dobrych lat kiedy będę NAPRAWDĘ dobra. Ale nikt nie mówił, że będzie łatwo. 

Ale jakże pięknie spełnia się marzenia..

Dzisiejszy post zaczynam od pierwszej części projektu - tej związanej z pisaniem na różnych polach aktywności bardziej i mniej literackiej. Tak wyglądały moje pierwotne założenia:

5 przykazań "Z długopisem w dłoni" wersja 1

1. Pisać raz w tygodniu, jeden post na bloga nawet, jeśli miałabym opublikować go innego dnia.

2. W ipadowym pamiętniku codziennie napisać 5 zdań o synku i jego dniu, postępach, żartach i wszelkich drobnostkach które były tego dnia dla mnie i dla niego ważne.

3. Codziennie spisywać rzeczy, które mnie uratowały i rozśmieszyły.

4. To samo z rzeczami, które mnie zdenerwowały, zasmuciły i zaniepokoiły - po jakimś czasie sprawdzić jakie są najczęstsze przyczyny mojego rozdrażnienia i jak mogę tego uniknąć lub jak z tym walczyć.

5. Pisać każdego dnia do innej osoby z którą miałam kiedyś większy kontakt list, choćby krótki.

I niestety, już pierwszy tydzień mocno zweryfikował moje postanowienia. Doszłam do wniosku, że mimo, iż przez trudy do gwiazd, powinnam zacząć od małych kroków. Nie warto nakładać sobie takich wymagań, które szybko zniechęcą nas do pracy nad sobą tym bardziej, gdy nie jest to jedno postanowienie a właśnie kilka. Moja nowa tablica "Z długopisem w ręku" wygląda więc tak:

5 przykazań "Z długopisem w dłoni" wersja realna

Jeśli zaś chodzi o chwile przyjemne - jest ich jak się okazało tak wiele, że nie byłabym w stanie ich nawet zapisywać. Jestem osobą raczej pozytywnie nastawioną do świata a radość ze spędzania i poznawania świata z dzieckiem jest niewyobrażalna (mimo wychiozących zębów i nieprzespanych nocy). W sekrecie mam także jeszcze jeden maleńki punkt, nad którym pracuje i udaje mi się go realizować od kilku miesięcy, ale to juz taka moja mała tajemnica.

Masakrycznie się rozpisałam. Ale cieszę się, że zeszło to ze mnie i teraz jeszcze pewniej idę do przodu :) Dobrego poniedziałku i całego tygodnia jeżeli komukolwiek udało się wytrwać do końca :D ! :) Spełniania marzeń!