Były czasy, kiedy życie codzienne było przesycone, małymi, drobnymi pięknymi przedmiotami. Kiedy przykładało się dużą wagę do dużą szczegółu. Kiedy przygotowania do najprostszych czynności potrafiły pochłonąć cały sztab ludzi, od najmłodszych do najstarszych, a planowanie posiłków rozpoczynało się już kilka dni wcześniej, menu rozplananowane było według sezonowości warzyw i owoców, zwierzyny. Kiedy przykładało się wagę do nauki nie tylko kaligrafii czy muzyki, ale i do pięknego jedzenia sztućcami, doborem szkła czy zastawy.
Czas, kiedy jadano pięknie, podawano pięknie, kiedy rytuał wspólnych posiłków był jednym z najważniejszych chwil w ciągu dnia - najdroższym czasem. Zabranie talerza do pokoju i szybkie połykanie go w samotności było tak niestosowne, że nikt, kto nie był obłożony chorobą nawet by na to nie wpadł.
