Wiele elementów buduję atmosferę w naszym domu. Są mieszkania w których czujemy się od razu jak u siebie, są też takie w których nawet siedząc na najwygodniejszej kanapie czujemy się nieswojo, i ukradkowo spoglądamy w stronę drzwi. Ze względu na brak własnego mieszkania często się przeprowadzamy - w ciągu ostatnich trzech lat trzy razy. Bardzo nie lubię przeprowadzek, ale uwielbiam sprawiać by nowe miejsce było ciepłe i przytulnie. Tak długo źle się czuję w nowym mieszkaniu, jak długo na ścianie nie zawiśnie mój obraz, który dostałam na ósme urodziny, portret dziadków na ścianie a na stoliku, przy którym czytam książki nie stanie moja ukochana lampa.
Nie raz, nie dwa wspominałam o mojej wielkiej miłości do lamp. Nawet poszukując i wybierając mieszkanie, kieruje się także światłem jakie je wypełnia. Obecnie w mieszkaniu lamp mam 5, ogólnie - bo więcej się w małym mieszkaniu nie mieści - 8. Lampy są dla mnie dużo ważniejsze niż żyrandole, są dużo bliżej nas i otulają nas swoim ciepłem niemal ramię w ramię. Do moich ulubionych lamp należą stare lampy witrażowe zwane Tiffany od nazwiska swojego genialnego twórcy i prekursora kierunku - Luisa Comforta Tiffany'ego. Jego misternie wycinanane i łączone kawałki kolorowego szkła wypełniają pomieszczenia wielowymiarowym uczuciem spokoju i bezpieczeństwa.
